รีวิวหนัง Still Alice อลิซ ไม่ลืม

 stillalice004
 
บางคนอาจนึกโมโหตัวเองที่อยากลืมอดีตแต่กลับยิ่งจำฝังใจ โดยเฉพาะอดีตที่เจ็บปวด  แต่ในภาพยนตร์เรื่องนี้กลับนำเสนอเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้เพื่อรักษาความทรงจำของเธอไว้ จากโรคความจำเสื่อมหรืออัลไซเมอร์ ที่กำลังทำให้เธอสูญเสียความทรงจำไปทีละน้อยๆ
 
stillalice003
อลิซ ไม่ลืม หรือ Still Alice เป็นภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราวชีวิตของผู้ป่วยอัลไซเมอร์ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ ผ่านตัวเอกของเรื่องคือ “อลิซ”  (แสดงโดย จูลีแอนน์ มัวร์) ซึ่งเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่กำลังมีชื่อเสียงและมีความเชี่ยวชาญด้านภาษาศาสตร์ ชีวิตการงานและครอบครัวของเธอสมบูรณ์แบบ มีลูกที่น่ารัก 3 คน และสามีก็กำลังเติบโตในหน้าที่การงานของตนเอง
 
stillalice006
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะไปได้สวย จนกระทั่ง อลิซ เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเธอ เธอเริ่มจดจำคำบางคำไม่ได้ นึกไม่ออกแม้กระทั่งบทเรียนที่จะใช้สอน หรือ ถึงขั้นหลงทางเพราะจำเส้นทางที่วิ่งออกกำลังกายทุกวันไม่ได้  อาการของเธอแย่ลงเรื่อยๆ จนเธอตัดสินใจไปพบแพทย์และได้รับการยืนยันว่าเธอป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ชนิดที่พบได้ยากในคนอายุรุ่นราวคราาวเดียวกันกับเธอ


stillalice005

ความน่าสนใจของเรื่องนี้เริ่มจากจุดนี้ เพราะทุกคนในบ้านต้องปรับตัวเข้ากับอาการหลงๆ ลืมๆ ของ อลิซ  ในภาพยนตร์ยังสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตที่อลิซต้องต่อสู้กับตัวเองและสถานการณ์รอบข้าง ภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่ใช่แนวบู๊ แอคชั่น หรือ ตลกขบขัน แต่เป็นแนว โรแมนติคผสานดราม่า ที่ให้ทั้งข้อคิดและสะท้อนภาพชีวิตครอบครัวได้ดี โดยเฉพาะบทสรุปของเรื่องที่แสดงให้เห็นถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของคนในครอบครัว


stillalice007

ผมยอมรับว่าระหว่างดูภาพยนตร์เรื่องนี้ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตัวเองอยู่เป็นระยะๆ ว่าหากเราเกิดป่วยแบบเดียวกับ อลิซ  เราจะจัดการชีวิตให้ผ่านแต่ละวัน แต่ละวันไปได้อย่างไร และถ้าเราเป็น 1 ในสมาชิกของครอบครัวนี้  เราจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้ได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากได้รู้ว่าโรคอัลไซเมอร์นี้สามารถถ่ายทอดทางพันธุกรรม สู่ลูกและหลานได้ด้วย


stillalice002

แม้การดำเนินเรื่องจะเป็นไปแบบเรื่อยๆ ไม่ได้ตื่นเต้นหรือหวือหวาอะไรมากมาย แต่ถือว่าไม่น่าเบื่อจนหลับ เพราะนักแสดงแต่ละคนแสดงได้ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จูลีแอนน์ มัวร์ ที่รับบทเป็น “อลิซ”  เธอสามารถถ่ายทอดอารมณ์ผ่าน สีหน้าและ ท่าทาง ได้ดีจนเราอินไปด้วยโดยไม่รู้ตัว   นอกจากนี้ยังมีนักแสดงมากฝีมืออย่าง คริสเตน สจ๊วต แห่ง Twilight มารับบทเป็น “ลิเดีย” ลูกคนเล็กของอลิซในเรื่องนี้ที่แสดงได้ดีมากอีกคนหนึ่ง  หากจะมีจุดที่ขัดใจผมบ้างเล็กน้อย คงจะเป็นตอนจบของเรื่อง ที่จบกันแบบดื้อๆ เหนือความคาดหมาย ผมลองหันไปดูผู้ชมในโรงตอนเปิดไฟแล้ว หลายคนยังนั่งงงๆ อยู่ที่เก้าอี้เลย  อย่างไรก็ตามหากมองในภาพรวม ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือว่าโอเค สร้างความประทับใจ และให้ข้อคิดดีๆ ทำให้เข้าใจผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์ได้อย่างยอดเยี่ยมทีเดียว



ผมขอให้คะแนนในส่วนของการดำเนินเรื่อง 8/10 ส่วนของนักแสดง 9/10  ข้อคิดที่ได้จากภาพยนตร์เรื่องนี้ให้  8.5/10   สรุปภาพรวมให้  8.5/10  ตีตั๋วเข้าไปดูได้ ไม่เสียดายตัง หากอยากรู้ว่าสนุกสนานและน่าสนใจแค่ไหน รีบไปดู “อลิซไม่ลืม” หรือ Still Alice กันได้เลยครับ

 

อาจารย์บอม

 

ปล. ความคิดเห็นและคะแนนที่ให้ในบทความนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผมล้วนๆ ท่านผู้อ่านมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะเห็นด้วยหรือเห็นต่างครับ ..ขอบคุณที่ติดตามอ่านครับ 🙂

 

 
Ajbomb

About Ajbomb

นักหาเรื่อง นักเล่าเรื่อง นักเขียน นักแปล รักการสอน รักเด็ก รักสัตว์ รักธรรมชาติ รักษ์โลก

One comment on “รีวิวหนัง Still Alice อลิซ ไม่ลืม

  1. PatSonic พูดว่า:

    ผมก็อึ้งๆ ตอนจบเหมือนกันนะครับ แต่ก็คิดว่า หนังค่อนข้างสรุปได้ดีจึงไม่ตะขิดตะขวงมากนักกับการจบแบบนี้ ประโยคสุดท้ายของอลิซ บอกอะไรได้หลายๆ อย่างและมันก็ซึ้งกินใจมากด้วย

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

4 × 4 =